Rozdział pierwszy

Cassandra
***

Jeszcze nigdy nie widziałam go tak wściekłego. Sama dotąd nie myślałam, że j a potrafię się tak wściec.

Widziałam to. Widziałam, że Devlon cudem powstrzymywał się od wstania zza biurka i przyłożenia mi. Jego powieka lekko dygotała, podobnie jak ramiona, które opinała czarna jak smoła ilyryjska skóra. Miał zaciśnięte usta i patrzył na mnie z taką niechęcią w oczach, jakiej jeszcze nigdy nie widziałam u żadnego z wojowników w obozie. Cóż, przynajmniej nie skierowaną w moją stronę.

Oczywiście, że byłam dla nich dziwadłem, nawet jeśli wcale aż tak bardzo się nie różniliśmy. W moich żyłach jednak najwyraźniej nie płynęło wystarczająco dużo ich krwi, żebym mogła wykształcić skrzydła. Dla żołnierzy zamieszkujących obóz jednak to wystarczyło. Byłam kobietą, której sprytnie i nieświadomie udało się ominąć wszelkie ograniczenia. Nacinanie skrzydeł? Niemożliwe. Walka w locie? Po co, skoro umiałam przeskakiwać prawdopodobnie równie dobrze co sam książę Dworu Nocy? Dodatkowo, przyjęli mnie nie tylko dlatego, że miałam duży potencjał, ale także z powodu już zdobytych, nieprzeciętnych umiejętności. Mimo wszystko wciąż dziwiło mnie to, że pomogli mi wstać na nogi i opatrzyli moje rany, zwłaszcza, że szybko zdążyłam się przekonać, jakim człowiekiem jest Devlon. A przez te dwieście lat zmienił się tylko na gorsze. To był cud, że mnie stąd nie wyrzucili.

Udało mi się zyskać dostateczną dozę respektu, żeby żaden z wojowników nie próbował otwarcie mnie obrażać, ale wciąż, kiedy przechodziłam po obozie, do moich uszu często dochodziły zgryźliwe wyzwiska. Zawsze je jednak ignorowałam, nie chcąc wszczynać niepotrzebnych konfliktów. Nie to, że nie wiedziałam, z czyich ust dochodziły. Nietrudno było rozpoznać tych, którzy mieli najbardziej niewyparzoną gębę. Ci Ilyrowie w sparingach zawsze obrywali najbardziej.

Założyłam ramiona na piersi i odwzajemniłam pełne niechęci spojrzenie, ale jednocześnie zgarbiłam się nieco. Wiedziałam, że zauważy tą jedyną oznakę pokory i uległości, a to mogło się obrócić na moją korzyść. Pomimo mojej impulsywności nigdy nie pozwalałam sobie otwarcie okazywać braku szacunku wobec Devlona. Głównie dlatego, że wystarczyło jedno jego słowo, a odprawiliby mnie z kwitkiem, a tego nie mogłam ryzykować. Jeszcze nie.

W końcu dowódca się odezwał.

- Czy wiesz, droga Cassandro, że nie masz w tym obozie żadnego autorytetu i nie masz prawa po prostu tak tutaj wparować i żądać przedłużenia czasu treningów dla kobiet, prawda? - wypluł moje imię tak, jakby za hańbę uważał w ogóle wymawianie go.

- Skoro ja mogę trenować tyle, co inni mężczyźni, dlaczego reszta kobiet ma harować jak woły w kuchni? - odbiłam piłeczkę.

Devlon warknął, szerzej rozstawiając skrzydła. Dobrze wiedziałam, że u Ilyrów taki gest oznaczał postawę agresywną. Nie udało mu się jednak zbić mnie z pantałyku. Dawno już uodporniłam się na humory tego gatunku.

- Ty to co innego. Wszyscy wiedzą, że w kuchni nic nie zdziałasz, bo do niewielu rzeczy się nadajesz - rzucił z szyderczym uśmiechem.

Jedno musiałam mu przyznać. Wiedział, co powiedzieć, żeby kogoś zranić. I w tym momencie wyraźnie sprawiało mu przyjemność ranienie mnie. Mimo, że nie dałam nic po sobie poznać, skądś miałam pewność, że on sam zdawał sobie sprawę, że trafił w sedno. Oparłam się o ścianę, mrużąc oczy.

- Sam, wiesz, że góra ma takie samo zdanie, co ja - nie dawałam za wygraną, jednak poczułam się nieco nieswojo. Nie chciałam pokazywać mu swojej słabości.

Przekrzywił głowę, a jego uśmiech się poszerzył. Wiedział, że tę rundę wygrał. Nawet nie próbował być subtelny. Nienawidziłam go za to.

- A więc, panno Lavar - zaczął - skoro uważasz, że „góra” chce tego samego, to pozwól, że poczekam na jej werdykt, zanim poczynię stosowne zmiany - oświadczył.

Kiedy nabrałam tchu, by powiedzieć coś jeszcze, Devlon wstał gwałtownie i wskazał na drzwi znajdujące się za moimi plecami.

- To koniec tej rozmowy - uciął, zanim byłam w stanie cokolwiek powiedzieć. - Wynocha z chaty - rozkazał. - Pośpiesz się, zanim nie postanowię wyrzucić cię skądś jeszcze - wycedził.

Zacisnęłam pięści, cudem powstrzymując się od obrzucenia go wiązanką przekleństw. Wycofałam się i wyszłam na zewnątrz, trzaskając za sobą drzwiami. Odwróciłam się, zarzucając związanymi w warkocz włosami do tyłu, gotowa do odejścia. Moja duma i godność zostały zburzone, a ja poczułam się zraniona do żywego, przez co jeszcze bardziej byłam na siebie wściekła. To niebywałe, że po dwustu latach w tym obozie nadal nie byłam w stanie zapanować nad tymi emocjami. Zwłaszcza będąc traktowana w ten sposób.

Uderzyłam pięścią w drewnianą poręcz schodów, naruszając jej niepewną konstrukcję, a potem pospiesznie zeszłam na dół, ruszając w stronę wschodniej części obozu. Kątem oka ujrzałam nieopodal dwóch Ilyrów, którzy z zainteresowaniem mi się przyglądali.

Po chwili jeden z nich krzyknął do mnie:

- Co, mała, chcą cię przydzielić do garów!?

Wzięłam głęboki oddech, nie pozwalając wściekłości wyjść na wierzch, skrzyżowałam ramiona na piersi i uniosłam brwi, przyklejając na twarz złośliwy uśmieszek.

- Właściwie, to chcieli wsadzić mnie na stanowisko trenera, bo uważają, że niektórym Ilyrom tutaj zdecydowanie brakuje jaj! - odkrzyknęłam, siląc się na odtworzenie tonu żołnierza - Chyba już wiem, kogo mieli na myśli! - dorzuciłam, obserwując jego reakcję.

Z twarzy zniknął mu uśmiech, natomiast jego kompan parsknął głośnym śmiechem, klepiąc go po ramieniu. Obaj po chwili wycofali się, darując sobie więcej głośnych komentarzy na mój temat.

Westchnęłam ciężko i ruszyłam w stronę swojego namiotu. Na szczęście był dosyć daleko od centrum obozu, dlatego miałam przyjemność mieć w nim trochę prywatności i unikać mimowolnego słuchania rozmów Ilyrów, którzy w większości konwersowali tylko o jednym. Nawet po takim czasie mentalność tego gatunku wciąż mnie zadziwiała. Podobnie jak fakt, że ja sama połowicznie do niego należałam.

Matka nigdy nie opowiadała mi zbyt dużo o moim ojcu. Zawsze powtarzała, że zginął w walce zanim się urodziłam. Wiedziałam o nim tylko tyle, że był czystej krwi Ilyrem i prawdziwym, bohaterskim wojownikiem. Wiedziałam, że to po nim odziedziczyłam duże, fiołkowe oczy i szlachetną, bladą cerę. Natomiast mama nigdy nie wspomniała mi jego nazwiska ani tego, jaki był. Często się nad tym zastanawiałam. Miałam nadzieję, że był lepszym człowiekiem od niej. Kimś, komu zależało na czymś więcej niż wysoko urodzonych znajomych, uroczystych przyjęciach na dworze czy niezliczonych bogactwach. Pragnęłam, żeby choć jedna osoba z mojej rodziny była szanowana za prawdziwy hart ducha, a nie za zgrywanie arystokratki przed wszystkimi. Sama do tego dążyłam, ale jak na razie spotkała mnie tylko robota na czarno u Księcia Dworu Jesieni i nóż wbity w plecy. Miałam prawdziwe szczęście, że nie skończyłam w grobie już dawno temu. Bo powinnam była.

Pogrążona w myślach, w międzyczasie dotarłam do mojego skromnego miejsca zamieszkania. Stanowił je dosyć obszerny, ciemnogranatowy namiot mieszczący podwójne łóżko, aneks kuchenny, niewielki stolik z dwoma krzesłami oraz osobny pokój pełniący rolę łazienki. Miałam tam wszystko, czego potrzebowałam, dlatego nigdy nie narzekałam, nawet jeśli większość Ilyrów w obozie miała już postawione chaty.

Weszłam do środka i rozejrzałam się, taksującym wzrokiem panujący wewnątrz nieporządek. Nigdy nie mogłam zmusić się do posprzątania, głównie dlatego, że niepościelone łóżko i porozrzucane ubrania dawały mi wrażenie swojskości. Dzięki temu nie czułam się obco.

Była tylko jedna rzecz, której nigdy nie pozwalałam sobie trzymać na widoku, choćby w najmniejszym bałaganie.

Broni.

Widok porozrzucanych na podłodze ostrzy i noży za bardzo przypominałby mi o tamtym dniu. Dniu, w którym zostałam zdradzona. Dniu, w którym straciłam wszystko. Były to wspomnienia, których za wszelką cenę próbowałam się pozbyć i zostawić je za sobą, ale jakimś sposobem, jak na złość, pamiętałam wszystko tak, jakby zdarzyło się wczoraj. To właśnie dlatego nikogo nie wpuszczałam do mojego namiotu, nigdy nie trzymałam broni na wierzchu, a w materacu zawsze miałam ukryty pojedynczy sztylet.

Przeszłość nie tylko zostawiła rany na moim ciele i w mojej psychice, ale pozwoliła mi się także uodpornić na wiele rzeczy. I jeszcze bardziej przewrażliwić na punkcie innych.

Wygrzebałam z szafy soczyste jabłko i, podrzucając je w dłoni, wzmocniłam barierę izolującą mój namiot od chłodu panującego na zewnątrz. To był jeden z powodów, dla których żaden Ilyr z obozu się tu nie zapuszczał i dla których reszta darzyła mnie minimalnym respektem: ogień. Sprowokowana, bez kiwnięcia palcem byłam w stanie zwęglić ich ciała w ciągu sekundy. To była moja pierwsza, niezawodna linia obrony. A inni doskonale zdawali sobie z tego sprawę. Nie, żebym często jej używała. Po tym, jak przyjęli mnie tu na stałe, przestałam praktykować magię i przestałam polegać na wrodzonym darze. Mimo wszystko, ostrze zawsze było pewniakiem, na który mogłam liczyć. Ogień przestał nim być w momencie, w którym opuściłam Dwór Jesieni. Po tamtych wydarzeniach nie byłam już w stanie patrzeć na płomienie bez niepokoju i dyskomfortu. Już od długiego czasu używałam tej magii tylko w celu podtrzymania ciepła w namiocie.

Ostatni raz obrzucając wzrokiem wnętrze, przeskoczyłam na rozległą polanę porośniętą wysoką trawą. Znajdowałam się w niewielkiej kotlinie jakieś trzy kilometry od obozu, otoczonej z każdej stron ostrymi szczytami gór, której jedynymi mieszkańcami był mój koń i nieliczne zwierzęta i rośliny zdolne do życia na tej wysokości. Zagwizdałam głośno, a kiedy zobaczyłam w oddali czarną jak najciemniejsza noc sylwetkę mknącą w moją stronę, na moje usta wkradł się mimowolny uśmiech.

Nefaris był moim najlepszym przyjacielem. I w sumie jedynym, jakiego miałam. To właśnie on uratował mi życie w feralną noc, kiedy byłam bliska śmierci z powodu wykrwawienia lub wyziębienia. Nie miałam pojęcia, skąd się wziął. Nie wiedziałam też, skąd wiedział, że to właśnie w obozie Ilyrów się mną zajmą i że to właśnie tam znajdę dom. Po tylu latach ten koń wciąż mnie zadziwiał, ale mimo to, starałam się już nie roztrząsać tamtych wydarzeń. Wystarczyła mi sama jego obecność, która rozjaśniała mój dzień i zawsze mnie uszczęśliwiała. Nie byłam pewna, czy tak właśnie wygląda uczucie między najlepszymi przyjaciółmi, ale zdecydowanie mogłam stwierdzić, że czarny pegaz był moim ratunkiem od wszystkiego i że to tylko na nim mogłam polegać. A on skądś zdawał się wiedzieć, że może polegać na mnie.

Kilka metrów przede mną zwolnił, a następnie zatrzymał się tuż na wprost mnie, rżąc głośno. Czarne skrzydła nie były dzisiaj obecne na jego bokach, dlatego wyglądał jak normalny koń. Dobrze wiedziałam, że stanowiły dodatkowy, niepotrzebny ciężar, a w sytuacjach, gdy nie były potrzebne, Nefaris mógł po prostu tymczasowo się ich pozbywać. Ilyrom też przydałaby się taka możliwość, pomyślałam. Ogier natychmiast podszedł do mnie, przeszukując niecierpliwie moje kieszenie w poszukiwaniu smakołyka. Zaśmiałam się w głos, klepiąc go z czułością po szyi. Dotąd nie spodziewałam się, że tego dnia będę w stanie jeszcze się uśmiechnąć. Jednak z radością mogłam stwierdzić, że właśnie teraz rozpoczynała się ta lepsza jego część. Pomimo naprawdę kiepskiego poranka, do mojego serca wkradło się szczęście.

Wyciągnęłam z kieszeni jabłko i przytrzymałam je przed Nefarisem, żeby mógł odgryźć kawałek. Ten obwąchał je dokładnie, ostrożnie wyciągając je z mojej dłoni i grzebiąc z zadowoleniem przednią nogą. Kiedy skończył jeść, zarzucił głową i zarżał zachęcająco, ustawiając się do mnie bokiem. Bez wahania chwyciłam się jego grzywy i wskoczyłam mu na grzbiet. Przejechałam mu ręką po szyi, a następnie poklepałam po łopatce, kiedy ten zaczął wiercić się niespokojnie. Wiedziałam, czego chciał. Tego samego, co ja.

Westchnęłam głośno, unosząc oczy ku górze, spoglądając na słońce kryjące się powoli za szczytami gór.

Jednak w tamtym momencie z mojej twarzy zszedł uśmiech.

Nefaris także skierował uszy w tamtą stronę, obserwując uważnie. Bynajmniej nie był skupiony na pięknym zachodzie słońca.

Nie, kiedy niebo przecięła biała jak śnieg sylwetka, z pewnością nie należąca do żadnego znanego nam gatunku. Nie, kiedy biła potężnymi skrzydłami powietrze, rzucając cień na polanę i eksponując swoje rozmiary. Nie, kiedy ukryła się za jednym ze szczytów, wyraźnie podchodząc do lądowania, tak blisko naszego obozu.

Ten dzień nie mógł skończyć się dobrze.

Prolog

Ten dzień nie był dla nich dobry. Przeszukali spory obszar, dokładnie obserwując teren - zarówno z ziemi jak i z lotu ptaka, ale nie napotkali na swojej drodze nic oprócz szumu suchego, zachodniego wiatru oraz gorących i oślepiających promieni słonecznych. Wczoraj było tak samo. Przedwczoraj też. Byli tu już od trzech dni i jak na razie nie widzieli nic - żadnych zwierząt, żadnych ludzi. Jedynie step porośnięty suchą trawą, od południa graniczący z pustynią. Niektórzy z nich wyraźnie stracili rezon i chęci na dalsze poszukiwania, a przed nimi było jeszcze tyle terenu do przeczesania. I tyle zadań do wykonania.

Przy dogasającym już ognisku, w niemal całkowitej ciemności siedziały dwie osoby.

Odpoczywając na gołej ziemi i opierając się plecami o ogromne, twarde cielsko spoczywającej obok nich bestii, prowadzili cichą rozmowę, nie mając odwagi wydobyć z siebie głośniejszego dźwięku niż szept.

- Zastanawiasz się czasem, jak sobie radzi reszta? - spytał czarnowłosy mężczyzna, wlepiając nieobecne spojrzenie szafirowych oczu w tlące się resztki ogniska naprzeciwko niego. Jego towarzyszka, kobieta, której główną część ubioru stanowiła krwistoczerwona peleryna, poruszyła się na swoim miejscu, przyjmując obojętny wyraz twarzy. Długie, śnieżnobiałe włosy kontrastujące ze szkarłatem okrycia poruszyły się lekko na jej plecach i ramionach, a kilka kosmyków opadło jej na oczy. Odrzuciła je na plecy z irytacją. Lubiła swoje wdzięki, a ta burza pięknych włosów była jedną z wielu zalet dziewczyny, ale na wyprawach takiego pokroju wygląd był ostatnim, o co dbała.

Jej reakcja skończyła się na tym, a mężczyzna jej towarzyszący przysiągłby, że podczas milczenia, którym go obdarzyła w postaci odpowiedzi, długo i dogłębnie rozważała pewne kwestie.

W końcu odpowiedziała.

- Tak. Przez cały czas - rzuciła sucho. - I mam szczerą nadzieję, że nie idzie im tak gównianie jak nam.

Czarnowłosy nie wiedział, jak domyśliła się, że wcale nie pytał o dwanaście pozostałych wiedźm pogrążonych we śnie nieopodal.

- Ciekawe, czy ona już dotarła do celu - zamyślił się, nie odrywając wzroku od ognia.

Uniósł rękę, a na opuszkach jego palców momentalnie pojawił się szron. Wystarczyła tylko jedna myśl. Ten widok przypomniał mu o przyjaciółce, o swojej ambasador, którą wysłał Mala wie gdzie, nie wiedząc nic ani o tym miejscu, ani o jego mieszkańcach. Nie był nawet pewien, czy Zachodnie Krainy istnieją i czy wciąż są zamieszkane przez ludzi. Lub Fae.

Wiedźma przyjrzała mu się badawczo, po chwili ponownie czujnie się rozglądając i wypatrując potencjalnego niebezpieczeństwa. Z braku zajęcia dla rąk chwyciła rękojeść swojego miecza leżącego obok niej i wyciągnęła broń z pochwy. Z namaszczeniem przejechała palcami po ostrzu, szukając rys lub uszczerbków i dokładnie mu się przyglądając. Pomimo swojego wieku, Tnący Wiatr wciąż był w idealnym stanie. Cóż, przynajmniej jego ważniejsza część. Rękojeść bowiem wyraźnie odznaczała się śladami użytkowania.

- Nie mam w zwyczaju pocieszać ludzi, ale wiem tyle, że ta dziewczyna jest zbyt silna na to, żeby coś ją zestrzeliło w drodze, cokolwiek sobie wyobrażasz. Chyba jej nie doceniasz - powiedziała. Jej głos nie zdradzał żadnych emocji, co nie było zresztą żadną nowością.

- Po prostu się martwię - książę opuścił dłoń, wycierając ją w wytarte spodnie.

Białowłosa wiedźma westchnęła zirytowana i odepchnęła się od pleców wywerny, żeby wstać. Zwierzę sapnęło, jakby w skardze, że zostało obudzone.

- Da sobie radę. Nie jest głupia, nie da się podejść. To ci mogę obiecać - otrzepała spodnie i pelerynę. - Idę się położyć, książątko. Nie siedź do późna, bo o piątej ruszamy.

Mężczyzna skinął głową nieskupiony i machnął do towarzyszki ręką, kiedy ta obeszła swoją bestię, by położyć się z drugiej strony, pod jej skrzydłem. Książę popadł w odrętwienie, odpływając myślami do swoich przyjaciół, wysłanych we wszystkie strony świata, by poszukać silnych sojuszników. On sam też był na misji, ale nie był w stanie przestać myśleć, że tak właściwie to zadanie było dla niego jak wakacje. Cały czas się tym zadręczał. Westchnął głęboko, schładzając żarzące się resztki ogniska i pogrążając okolicę w całkowitej ciemności. Zsunął się trochę niżej, wygodniej opierając się o ciało wywerny, a głowa opadła mu na pierś.

Tej nocy śnił o białym smoku frunącym nad łysymi szczytami gór, któremu towarzyszył tylko wiatr, chłód oraz własne myśli.