Ten dzień nie
był dla nich dobry. Przeszukali spory obszar, dokładnie obserwując teren -
zarówno z ziemi jak i z lotu ptaka, ale nie napotkali na swojej drodze nic
oprócz szumu suchego, zachodniego wiatru oraz gorących i oślepiających promieni
słonecznych. Wczoraj było tak samo. Przedwczoraj też. Byli tu już od trzech dni
i jak na razie nie widzieli nic - żadnych zwierząt, żadnych ludzi. Jedynie step
porośnięty suchą trawą, od południa graniczący z pustynią. Niektórzy z nich
wyraźnie stracili rezon i chęci na dalsze poszukiwania, a przed nimi było
jeszcze tyle terenu do przeczesania. I tyle zadań do wykonania.
Przy
dogasającym już ognisku, w niemal całkowitej ciemności siedziały dwie osoby.
Odpoczywając
na gołej ziemi i opierając się plecami o ogromne, twarde cielsko spoczywającej
obok nich bestii, prowadzili cichą rozmowę, nie mając odwagi wydobyć z siebie
głośniejszego dźwięku niż szept.
-
Zastanawiasz się czasem, jak sobie radzi reszta? - spytał czarnowłosy
mężczyzna, wlepiając nieobecne spojrzenie szafirowych oczu w tlące się resztki
ogniska naprzeciwko niego. Jego towarzyszka, kobieta, której główną część
ubioru stanowiła krwistoczerwona peleryna, poruszyła się na swoim miejscu,
przyjmując obojętny wyraz twarzy. Długie, śnieżnobiałe włosy kontrastujące ze
szkarłatem okrycia poruszyły się lekko na jej plecach i ramionach, a kilka
kosmyków opadło jej na oczy. Odrzuciła je na plecy z irytacją. Lubiła swoje
wdzięki, a ta burza pięknych włosów była jedną z wielu zalet dziewczyny, ale na
wyprawach takiego pokroju wygląd był ostatnim, o co dbała.
Jej reakcja
skończyła się na tym, a mężczyzna jej towarzyszący przysiągłby, że podczas milczenia,
którym go obdarzyła w postaci odpowiedzi, długo i dogłębnie rozważała pewne
kwestie.
W końcu
odpowiedziała.
- Tak. Przez
cały czas - rzuciła sucho. - I mam szczerą nadzieję, że nie idzie im tak
gównianie jak nam.
Czarnowłosy
nie wiedział, jak domyśliła się, że wcale nie pytał o dwanaście pozostałych
wiedźm pogrążonych we śnie nieopodal.
- Ciekawe,
czy ona już dotarła do celu -
zamyślił się, nie odrywając wzroku od ognia.
Uniósł rękę,
a na opuszkach jego palców momentalnie pojawił się szron. Wystarczyła tylko
jedna myśl. Ten widok przypomniał mu o przyjaciółce, o swojej ambasador, którą
wysłał Mala wie gdzie, nie wiedząc nic ani o tym miejscu, ani o jego
mieszkańcach. Nie był nawet pewien, czy Zachodnie Krainy istnieją i czy wciąż
są zamieszkane przez ludzi. Lub Fae.
Wiedźma
przyjrzała mu się badawczo, po chwili ponownie czujnie się rozglądając i
wypatrując potencjalnego niebezpieczeństwa. Z braku zajęcia dla rąk chwyciła
rękojeść swojego miecza leżącego obok niej i wyciągnęła broń z pochwy. Z
namaszczeniem przejechała palcami po ostrzu, szukając rys lub uszczerbków i
dokładnie mu się przyglądając. Pomimo swojego wieku, Tnący Wiatr wciąż był w
idealnym stanie. Cóż, przynajmniej jego ważniejsza część. Rękojeść bowiem
wyraźnie odznaczała się śladami użytkowania.
- Nie mam w
zwyczaju pocieszać ludzi, ale wiem tyle, że ta dziewczyna jest zbyt silna na
to, żeby coś ją zestrzeliło w drodze, cokolwiek sobie wyobrażasz. Chyba jej nie
doceniasz - powiedziała. Jej głos nie zdradzał żadnych emocji, co nie było
zresztą żadną nowością.
- Po prostu
się martwię - książę opuścił dłoń, wycierając ją w wytarte spodnie.
Białowłosa
wiedźma westchnęła zirytowana i odepchnęła się od pleców wywerny, żeby wstać.
Zwierzę sapnęło, jakby w skardze, że zostało obudzone.
- Da sobie
radę. Nie jest głupia, nie da się podejść. To ci mogę obiecać - otrzepała
spodnie i pelerynę. - Idę się położyć, książątko. Nie siedź do późna, bo o
piątej ruszamy.
Mężczyzna
skinął głową nieskupiony i machnął do towarzyszki ręką, kiedy ta obeszła swoją
bestię, by położyć się z drugiej strony, pod jej skrzydłem. Książę popadł w
odrętwienie, odpływając myślami do swoich przyjaciół, wysłanych we wszystkie
strony świata, by poszukać silnych sojuszników. On sam też był na misji, ale
nie był w stanie przestać myśleć, że tak właściwie to zadanie było dla niego
jak wakacje. Cały czas się tym zadręczał. Westchnął głęboko, schładzając
żarzące się resztki ogniska i pogrążając okolicę w całkowitej ciemności. Zsunął
się trochę niżej, wygodniej opierając się o ciało wywerny, a głowa opadła mu na
pierś.
Tej nocy śnił
o białym smoku frunącym nad łysymi szczytami gór, któremu towarzyszył tylko
wiatr, chłód oraz własne myśli.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz